TOPÇU KERİM GÜVEN (1933 - 1994)

Babası Eresiller’in Topal Mehmet, annesi Fadime’dir. 1933 yılında Çetmi’de doğdu, 19 Kasım 1994 tarihinde Antalya’da vefat etti.

Onun hayatı, bir iki kelimeyle anlatılamayacak kadar derindir. Yaşadığı ömrü İslam’a adamayı bilen ender şahsiyetlerden biriydi.

"Gece gündüz yana yana istediğim haktır,
Allah deyip döne döne istediğim haktır.
Koy yanayım, kül olayım, taşkın akan sel olayım,
Çiğnet beni yol olayım, istediğim haktır benim."

Bu dizeleri onun notlarından aldık. Bu şiirle dile gelen hakikatler, ömrü boyunca onun kılavuzu olmuştur.

"Sanma sen çiçek kendinden biter,
Örnek olarak bizlere yeter.
Kara toprak bir gün üstümüzü örter,
Akıbet bizler de biteriz bir gün."

Sarı çiçek biter yerin yüzünde,
Bizim mekânımız yerin dibinde.
Hakk’ın emri bir gün bize gelince,
Akıbet bizler de biteriz bir gün.

"Sarı çiçeğin boynu eğridir Hakk’a,
İbret al hey gönül, sen baka baka.
Çevrilince bir gün yönümüz Hakk’a,

Biz de sararıp solarız bir gün.
Çiçekler vatanı o kara toprak,
Bahar, güz gelince olur bir yaprak.
Akıbetimiz bir kara toprak,
Biz de onlar gibi biteriz bir gün."

Kerim Güven, Almanya’da sıla hasretiyle yanıp tutuşurken Türkiye’de sevdikleri birer birer ebedî âleme göçmüştür.
O,

"Bir senede dört akranım göç etti,
Vade tamam olup ömürler yetti,
Kara toprak aldı hepsini gitti,
Hasret kıyamete kalmıştır dostum."

derken, bir sonraki dizede de şöyle seslenir:

"Biri Okka, biri Hüseyin Güder,
İşte dostum, böyle bu yazı gider.
Akranlar ard arda çekilip gider,
Sıra bizlerdedir, bilelim dostum."

Bu dizelerde, yaklaşan ölümü ölümsüzlük duygusu içinde kabullenişini anlatır. Zaten sarı çiçeğin her bahar yeniden açması, onun öldükten sonra dirilişe olan inancını ilham etmiştir kendisine.

Kerim Güven’i herkes tanımalı, bilmeli istedik.

Fakat nasıl tanıtacağız?

Bu soru kafalarımızı kurcalarken el attığımız şiirlerinden anlamadıklarımız da oldu.

Bu şiirleri zaman zaman yayımlayacağız.

Şimdilik "Avcılara" isimli şiirini yayımlıyoruz.

Çalışkan ve cömert bir kişilikti. Yorgunluklar onu durdurmaz, yılgınlık nedir bilmezdi. Elindekini, avucundakini hayır yolunda sarf etmekten çekinmezdi.

İzne geldiği vakit köyde hemen hemen herkese kitaplar dağıtırdı. Almanya’dan selam gönderirken, Çingir’den köyün sonuna kadar kimseyi unutmazdı.
Çetmililer Vakfı’nın bugünkü yerini, Mehmet Ünal ve rahmetli Ahmet Yeşil’le birlikte bağışlamışlardı.

Onun hakkında söylenecek sözler, kendisini tanımamıza yetmez.
"Topçu Kerim" olarak anılmasının sebebi, Topçu Rahmetli’nin damadı olmasındandır.

Dayısının vefatı üzerine yazdığı şiirlerden bir kıtayla yazımızı noktalayalım :

"Kerim Almanya’dan destan söylüyor,
Destan yazıp onda gönlün eyliyor.
Yana yana dayısına ağlıyor,
Kaybettim dayımı bulamam diye,
Kırıldı kollarım, saramam diye."